[Raşit Tunca]

Aşere-i Mübeşşere’den[1] zenginliği ve cömertliği ile meşhur olan Abdurrahman b. Avf radıyallahu anh oruçluydu. Akşam olup iftar vakti geldiğinde, önüne çeşit çeşit yemeklerin bulunduğu bir sofra getirildi. Abdurrahman b. Avf, sofraya şöyle bir baktı ve bir süre daldı. İslâm’ın ilk yıllarını hatırladı. Sonra şunları söyledi:

“Musab b. Umeyr, Uhud savaşında şehit edildi. O, benden hayırlı bir kimseydi. Ama onu kefenlemek için bir hırkadan başka bir şey bulunamadı. O, hırkayla başı örtülse ayakları, ayakları örtülse başı açıkta kalıyordu. Uhud günü Hz. Hamza da şehit edildi. O da benden daha hayırlı idi. Ona da bir hırkadan başka kefen bulunamadı. Şimdi ise dünyalık ne varsa hepsine sahip olduk. Şundan korkuyorum: Acaba yaptığımız bütün iyiliklerin mükâfatı bize dünyadayken peşin olarak mı verildi?” Sonra ağlamaya başladı ve yemeği yiyemedi.[2]

-------------------------------------------------------
[1] Efendimizin cennetle müjdelediği on sahabî.


[2] Buharî, Cenaiz 25-26; Meğazi 17.