[Raşit Tunca]

Şahı Nakşbendi ve Hızır(a.s)

Bahaeddin bir gün mürşidi olan Seyyid Emir Külal hazretlerinin yanına dergaha gidiyordu.
Yolda birine rastladı. Yolunu değiştirdi.
Biraz sonra aynı kişi yine karşısına çıktı yine yolunu değiştirdi.
Aynı kişi yine karşısına çıktı. Yine yolunu değiştirecekken
karşısına çıkan kişi ona:
“Bir dakika. Sen beni tanıyor musun?”
diye sordu. Bahattin:
”Evet seni tanıyorum. Sen Hızır a.s’sın” dedi.
Hızır a.s:
“Madem beni tanıyorsun O zaman neden
Herkes beni görmek için kurbanlar,
sadakalar ve mevlidler kavlederken
ben üç kezdir karşına çıkmama
ve sen beni tanımana rağmen
bile bile yolunu değiştiriyorsun?


Bunun sebebi nedir?”
Diye sordu. Bahaeddin:
“Ey Allahın nebisi benim bir kalbim var onu da
mürşidim olan Seyid Emir Külal hazretlerine
teslim etmişim.
Allaha dua et ki Allah cc bana bir kalp daha versin
ki onu da sana teslim edeyim!” dedi.
Bunun üzerine Hızır a.s
Onun elbisesini açıp mübarek elini
Bahaedidn’in sırtına vurup
”Helal olsun sana! Sen tarikatı Nakşibendi’nik pirisin!
Adın Şahı Bı nakş olsun” (Nakışlı Şah) dedi.
Hızır a.s’ın elinin ve parmaklarının izi
nakış şeklinde Bahaeddinin sırtında oluştu
O günden sonra da Bahaeddin’in ismi Şahı Nakşibend oldu.